Egypte

De verjaardag van een zendeling

Veel Nederlandse christenen hebben de vriendelijke gewoonte om landgenoten die voor kerkelijk werk naar het buitenland zijn uitgezonden met hun verjaardag of de feestdagen een kaartje te sturen, zelfs als ze de personen in kwestie niet persoonlijk kennen. Zo heb ik hier in Caïro over gebrek aan kaarten zeker niet te klagen, ook al neemt het aantal felicitaties via Facebook ook jaarlijks toe!

IMG_0152

Vandaag is het de verjaardag van een zendeling. Nee, niet van een Nederlander die naar verweggistan is vertrokken, maar van een Egyptenaar. Juni 2009 schreef ik in mijn nieuwsbrief:

“U zou wel zendeling kunnen worden,” zegt Megdi [Magdy] opeens tijdens het eten. “Hoe bedoel je?” vraag ik verbaasd. “Nou, u geeft hier niet alleen college, maar u bent ook bezig onze taal te leren en u probeert onze cultuur te begrijpen en u eet samen met ons,” antwoordt hij.

Megdi is eerstejaarsstudent in de vierjarige opleiding tot predikant en is nog lang niet toe aan de masteropleiding waar ik in lesgeef. Hij waardeert kennelijk mijn aanwezigheid op het seminarie, maar niet vanwege mijn colleges. Wat voor hem telt, is dat ik in de eetzaal dezelfde broodjes met bruine bonen eet als hij en ondertussen tijd heb voor een praatje.

Megdi’s opmerking verraadt dat hij mijn werk als docent niet als zendingswerk ziet. Hij weet niet dat ik juist officieel ben uitgezonden om hier les te geven aan het seminarie. Ik kan hem ook wel begrijpen: niemand noemt de Egyptische docenten aan het seminarie zendeling, en waarom zou een buitenlandse docent dat dan wel zijn? De masterstudenten weten wel dat ik zendingswerker ben, maar één van hen zei pas ook: “Bij een zendeling denk ik aan een rondtrekkende opwekkingsprediker die mensen sterk op hun gevoel aanspreekt, hen oproept om voor Jezus te kiezen en dan weer verder trekt. Jij bent echter een docent die ons week in week uit hard laat studeren. Dat past gewoon niet in mijn plaatje van een zendeling.” Voor mij is het ook niet belangrijk of de studenten mij als zendingswerker zien, maar of ze erover nadenken hoe ze de kennis en vaardigheden die ze verwerven tijdens hun opleiding kunnen gebruiken ten dienste van de kerk.

Megdi’s opmerking verraadt nog iets. Zending is een onderwerp dat hem zelf bezig houdt. Voordat hij aan het seminarie kwam studeren, was hij al actief betrokken bij evangelisatiewerk. In de zomer lopen de studenten drie maanden stage in een gemeente of christelijke instelling in. Megdi is gevraagd om naar Sudan te gaan. Normaal mag je geen nee zeggen tegen je stageplaats, maar de plek in Sudan is een uitzondering: vergeleken met Egypte zijn de levensomstandigheden daar zo primitief, dat je eerlijk mag zeggen als je het niet ziet zitten. Megdi zei echter geen nee en inmiddels is hij in Sudan. Misschien kan hij zelf wel zendeling worden…

Inmiddels is Magdy inderdaad zendeling. Eind 2012 bevestigd tot predikant is hij als ds. Magdy Refaat door de presbyteriaanse kerk in Egypte uitgezonden naar Irak om daar in Bagdad een kleine christelijke gemeente te dienen en waar mogelijk te versterken. Mocht u hem (in eenvoudig Engels) willen feliciteren, schrijft u dan iets op zijn Facebookpagina.

One thought on “De verjaardag van een zendeling

  1. Pingback: Ds. Magdy over zijn ervaringen in Irak | Willem-Jan de Wit

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s