Egypte

Kerkplein en Tahrirplein

Dinsdagavond. Vandaag trouwt oudstudent Esmat in de grote kerk nabij Midan it-Tahrir. Op de kaart staat dat de huwelijksvoltrekking om half negen plaats zal vinden, maar de bruidegom heeft me verteld dat de dienst feitelijk pas om negen uur zal beginnen.

“Derd voor negen” (20.40) stap ik in Abbasseia in een taxi en vraag ik de chauffeur naar Tahrir te gaan. Een kwartier later zijn we vlakbij het plein en ik verwacht en passant een blik op de nog immer voortdurende demonstraties te kunnen werpen. Maar dan helpt de chauffeur me uit de droom: het plein is volledig afgesloten en we zullen een omweg moeten maken om bij de kerk te komen. De chauffeur kiest voor een route door de lommerrijke cirkelvormige straten van Garden City en raakt zoals te verwachten de weg kwijt (ik ben hier nog nooit niet-verdwaald). Wonder boven wonder arriveren we vijf over negen toch voor de deur van de kerk en de dienst blijkt nog niet begonnen.

Op het kerkplein staat het bruidspaar felicitaties in ontvangst te nemen, waar ik de mijne mooi aan toe kan voegen. Als ik dichterbij kom, zie ik echter tot mijn verbazing dat de bruidegom niet Esmat is, maar Bèsim, een andere oudstudent van ons seminarie. Wat is hier aan de hand?

Ik krijg al snel uitgelegd dat Besims trouwdienst er net op zit en dat Esmat nog onderweg is. Tien voor tien arriveert deze met zijn bruid en half elf verklaart de predikant het paar officieel in de echt verbonden, het slotstuk van een tweedaagse bruiloft. Kwart voor elf staan we weer op het kerkplein. Ieder schut snel het stel de hand en gaat daarna zijns of haars weegs. Samen met enkele anderen besluit ik per metro terug te keren naar ons seminarie.

Het metrostation bevindt zich recht onder Midan it-Tahrir. Nadat aan de hand van mijn rijbewijs is vastgesteld dat ik de Nederlander ben voor wie ik me uitgeef, mag ik het plein op en waan ik me meteen in een andere wereld. Overal staan tenten waar mensen in overnachten en op diverse plaatsen zijn podia met sprekers en muziek.

Het doet denken aan een festival of kampeerconferentie. In Nederland organiseer je zoiets buiten de stad, maar hier gebeurt het op een plein dat een even centrale functie heeft als de Dam in Amsterdam. Of heeft dit een parallel met de Dam in de roerige jaren voor mijn geboorte?

Hoe dan ook, in één oogopslag is het helder: dit is een wereld waar het vuur van de revolutie nog leeft en waar demonstranten elkaar bevestigen in hun gelijk, een alternatieve samenleving die haaks staat op de corruptie van de oude garde en de terughoudendheid van het establishment om Egypte radicaal te veranderen, een waarheid die los is komen te staan van de werkelijkheid en daarom niet zal zegevieren.

Al snel dalen we de trap af van het metrostation en keren we van de droomwereld terug in het echte Cairo.

Vrijdagmorgen. Vandaag worden miljoenen demonstranten verwacht op Midan it-Tahrir en zal blijken of ik dinsdag toch niet te snel heb gezien dat het plein los staat van het leven van de gemiddelde Egyptenaar.

Zie voor voorbeschouwingen op vandaag ook Jos Strengholt en Jielis van Baalen. Als niet-journalist zal ik mij vandaag niet op het plein wagen, maar mij voor alles afsluiten om me geheel op de werkelijkheid van mijn proefschrift te kunnen concentreren.

PS: De eerste tweets vanaf het plein spreken van een zeer massale opkomst van vooral mannen, waarbij leuzen worden gescandeerd als “Wij zijn allen een,” “Sharia” en “Hef je hoofd omhoog, je bent een moslim.” Zouden de demonstranten van de afgelopen dagen het gevoel hebben dat hun stem eindelijk kracht wordt bijgezet of dat hun stem nu juist wordt overschreeuwd?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s