Baard van verdriet

Een student van ons seminarie laat inmiddels al weer enkele weken zijn baard staan. Vanavond vertelt hij waarom: “In de dorpen bestaat de gewoonte om je baard te laten staan wanneer je rouwt. Welnu, ik treur over de situatie in het land en daarom laat ik de mijne staan.”

“Je draagt dus niet een baard om op moslims te lijken, om de moslimbroeder een moslimbroeder te zijn?” “Nee, wanneer moslimbroeders een baard dragen, is dat omdat de profeet Mohammed zijn baard liet staan en dit dus soena (een aanbevolen gebruik) is; ik echter laat mijn baard groeien uit verdriet.”

“Tot hoe lang ben je van plan hem te laten staan?” “Totdat ik over twee maanden hoop af te studeren” (het is in Egypte nu eenmaal not done dat een protestantse predikant een baard draagt). “Je laat hem dus niet staan totdat … is opgestapt?” “Ik hoop dat … al voor het eind van die twee maanden zal zijn vertrokken,” luidt zijn antwoord.