Egypte

De diepte van het Nijldal: kerktorencrisis

Donderdag 8 september. Een crisissituatie heerst in één van de dorpen van Opper-Egypte. Opeens. Drie keer ben ik in dit dorp op bezoek geweest en steeds was alles pais en vree.

Tijdens mijn eerste bezoek anderhalf jaar geleden ontmoette ik de burgemeester en spraken we over de verhouding tussen moslims en christenen in Egypte. Het schietincident bij de kerk in Nag Hammadi lag toen nog vers in het geheugen maar hij kon zich niet voorstellen dat zoiets in zijn vreedzame dorp ooit zou gebeuren.

Tijdens mijn tweede bezoek ontmoette ik bij de wethouder een man met een geweer uit een gehucht dat niet deugt: de sfeer wordt daad bepaald door bloedwraak en telkens als de politie de boosdoeners op wilde pakken, gingen de mannen de bergen in, zodat ze het nu zelf maar uit moeten vechten. Maar in het dorp waar ik op bezoek was en nu over schrijf, gingen de mensen normaal met elkaar om. Tijdens de oudejaarsavondviering mocht ik de eerste waasa (preek of overdenking) houden in het nieuwe kerkgebouw.

Mijn derde bezoek was tien dagen geleden en het was een buitengewoon heugelijke dag: de dominee verloofde zich met een jonge vrouw uit het dorp en het werd gevierd in een overvolle kerk waarbij de mensen vanwege ruimtegebrek zelfs op straat zaten. Voorafgaand aan de plechtigheid dronk ik in het huis van de wethouder een colaatje met de burgemeester. Onder de gasten miste ik een predikant uit een paar dorpen verderop. “Er is daar geschoten,” werd me ingefluisterd, “en niemand gaat daar nu ’s avonds de deur uit.” Maar in het dorp waar ik was, was geen spoortje van spanning te bekennen.

De nieuwe kerk was in gebruik genomen, maar was nog niet echt af: er stond nog geen toren op en er was geen vergunning voor. De burgemeester schatte echter in dat gezien de goede verhoudingen in het dorp niemand moeilijk zou doen over het bouwen van een minaret” (in het Egyptisch Arabisch noemt men een kerktoren manara en een moskeetoren meestal ma’zana). Zodoende werd recent begonnen aan de bouw van een negen meter hoge toren en het werk vorderde snel. Van het weekend was de burgemeester echter buiten het dorp en begon de onrust. De afgelopen dagen dromden 250 moslimjongeren rond de kerk om de afbraak van de toren te eisen. De politie kwam erbij, de gouverneur werd geïnformeerd, een oude wijze predikant met goede contacten in moslimkringen werd ingeschakeld, en inmiddels is drie meter van de toren weer afgebroken.

De eerste geruchten die ik hoorde, gingen over schieten en een aanval op de kerk, maar daar is dit dorp toch te beheerst voor. Een enkeling dreigt echter dat morgen bij het vrijdaggebed de gehele toren afgebroken zal moeten zijn en dat anders …

Een leraar Arabisch met moslimbroederschapsympathie wond zich pas op over het Zwitserse minaretverbod en vergeleek de schijnvrijheid van het christelijke Westen met die van het islamitische Egypte waar kerken wel torens mogen hebben. Maar hij zei ook: nu ja, de islam vereist niet dat een moskee een minaret moet hebben, het kan ook zonder. Dat geldt gelukkig ook voor een kerk. Maar triest is deze kerktorencrisis wel. Zelfs zonder uitbarsting morgen zal de dorpssfeer voorlopig verpest zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s