Het is tien voor elf ’s ochtends en volgens planning zou ik nu hoog boven de Middellandse Zee zweven en niet in staat zijn te bloggen. Maar het vliegtuig is vertraagd en ik zit nog in de vertrekruimte in Caïro. Elk nadeel heeft echter zijn voordeel: in mijn tas zat nog wat werk van studenten dat beoordeeld moest worden, een klusje dat ik op het seminarie niet meer gedaan kreeg maar ook niet uit wilde stellen tot Nederland. Welnu, na een goed uur ingespannen werk is alles wat nog beoordeeld moest worden beoordeeld en heb ik de cijfers naar de registrar van ons seminarie kunnen mailen. Het resultaat mag er zijn: de studenten hebben gemiddeld 8,5 gescoord (in Egypte cijfert men meestal iets hoger dan in Nederland, maar ook dan is dit een mooi resultaat).

Toen ik er net naar vroeg, werd me meegedeeld dat het vliegtuig inmiddels klaar staat en over tien minuten zal vertrekken. Het enige wat mij daaraan bevreemd is dat er nog geen oproep heeft geklonken het vliegtuig in te gaan en iedereen hier nog rustig zit. Voorzichtigheidshalve ga ik er van uit dat ik voor daadwerkelijk vertrek nog één keer van de onbepaalde duur van een Egyptische tien minuten mag genieten. Of nee toch niet: iemand zegt me dat er nu wordt ingestapt en ik moet deze blog meteen versturen.